ความรู้สึกและลมหายใจ

จะมีใครบ้างไหมสักคนที่คุ้นเคยกับความรู้สึกที่เหวหวา 

ลมหายใจที่ไร้ค่าเช่นฉันคนนี้ 

"ชีวิตคนเราจำเป็นต้องเจอเรื่องเลวร้ายในชีวิตกันทุกคน" 

ถึงจะรู้ดีกับสิ่งทีชีวิตต้องพบเจอแต่คนเราคงต้องมีบ้างที 

อยากร้องไห้ ร้องแบบไม่หยุด ร้องให้มันลืมทุกสิ่ง 

ร้องไห้จนหลับตื่นมาแล้วลืมวันเก่าๆไปหมดสิ้น 

อยากเศร้า เศร้าให้มันตายกันข้างหนึ่ง เศร้าจนทำให้ 

ชีวิตเคยชินซะเลยก็คงจะดี 

คนเราตราบใดที่ยังมีลมหายใจ ตราบนั้นมันก็ต้องรู้สึกอยากร้องไห้ 

อยากเศร้าใจกะชีวิตที่มันไม่เป็นไปตามที่ใจปราถณา ไม่สมหวังกับสิ่ง 

หมายปอง เศร้าใจกับการศุนย์เสียของรักของห่วง 

"แต่สิ่งที่อยู่ในใจต้องนี้มันเกินกว่าสิ่งที่รุ้จะอธิบายได้ 

มีสิ่งเดี่ยวที่รุ้ว่าต้องการอะไร คือร้องไห้ ร้องไห้ขอมา 

แต่คงทำไม่ได้เพราะในขณะนีและต่อไปนี้ 

เราไม่ได้มีตัวคนเดี่ยวอีกต่อไป เราต้องดูแล 

และคิดถึงคนรอบข้างที่รักเราและเราก็รักเขา 

ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องดูแลเขาบ้าง 

ค่อยเช็ดน้ำตาให้เขาบ้าง เขาเหนือยมามากแล้ว 

เขาร้องไห้มามากแล้ว และคงเป็นคนสุดท้าย 

ที่เรารักเขาโดยไม่ต้องหวดกลัวว่าอะไรจะเกิดขึ้น 

ต่อไปนี้จะทำเพื่อ...บ้างนะ 

ถึงจะเป็นสิ่งสุดท้ายของชีวิต 

ถึงจะเป็นคนสุดท้ายของชีวิต 

ก้จะขอดูแลจนกว่าวันสุดท้ายของใครสักคนจะมาถึง....."