เคยเป็นไหม? ทุกข์ร้อนกับการที่ต้องลุกขึ้นมาขัดแย้งกับใครสักคนอาจจะเพราะคิดไม่ตรงกัน เห็นไม่เท่ากัน ไม่ได้รู้สึกไปในทางเดียวกัน มันเป็นเรื่องยากที่จะทำให้คนทุกคนมองของสิ่งเดียวกันในมุมเดียวกันและการที่เราต้องทำ หรืออธิบายในสิ่งที่คนอื่นไม่เข้าใจนั้นก็เป็นเรื่องเหนื่อยและบั่นทอนกำลังใจอย่างที่เราคาดไม่ถึงจะทำให้เราหมดเรี่ยวแรง หมดพลังในการสร้างสรรค์ ทำงานต่างๆ จะทำให้เรารู้สึกแปลกแยก ไม่เข้าพวก โดดเดี่ยว และเป็นภาระสังคมซึ่งจริงๆ แล้วสิ่งที่เราทำอยู่นั้นอาจจะเป็นเพียงแค่อะไรสักอย่างที่คนเหล่านั้นไม่เคยสัมผัส ไม่เคยมาเข้าใจใกล้ชิดสิ่งทีเราทำเราเป็น มันอาจจะไม่ได้เลวร้ายมากขนาดนั้นอาจจะไม่ได้แย่อย่างนั้นก็ได้
ไม่จำเป็นหรอกที่จะให้ทุกคนมาเข้าใจในสิ่งที่เราทำ เราเป็นในทุกเรื่อง ไม่มีความจำเป็นที่จะเอาคำพูดหรือความคิดของคนอื่นมาตัดสินตัวเราเอง คนอื่นก็แค่มองเรา ตัดสินเรา ตัดสินสิ่งที่เราเป็น เราทำ จากสิ่งที่เห็นได้ภายนอก และข้อมูลอย่างหยาบๆ ไม่ได้ลงรายละเอียดในการศึกษาเรามากมายและไม่ได้อยากรู้เหตุผล ที่มาที่ไปอะไรมาก
โลกนี้ก็มีคนที่เกิดมาเพื่อวิจารณ์อย่างเดียวเยอะเหลือเกิน ถ้าเราได้คิดดีแล้วว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้น ดีแล้ว ถูกแล้ว ทบทวนแล้ว ไม่ได้เลวร้าย ไม่ได้ผิดกฎหมาย และไม่ได้เดือนร้อนใคร ไม่ต้องใส่ใจมากก็ได้ ไม่ต้องให้คนอื่นเข้าใจเราทุกเรื่องก็ได้
และถ้าวันหนึ่งมีใครลุกขึ้นมาบอกว่า
สิ่งที่เราทำอยู่ไม่เข้าท่าเลย
ก็อย่าไปวิตกกังวลจนเกินไป
นั่นก็อาจจะเป็นแค่....
คนคนหนึ่งที่เห็นไม่ตรงกับเรา
ก็ เ ท่ า นั้ น
