“กล้าเดิน ในทุกเส้นทาง”

ชีวิตเรา...ตัดขาดจากการเดินทางไม่ได้หรอกเพราะโลกใบนี้...ก็เป็นเหมือนถนนที่ทอดสายรอเราอยู่ข้างหน้าให้เราได้เลือกและทดลองเดิน ถนนแต่สายนั้นมีความแตกต่างกันไป บางสายก็ราบเรียบ บางสายก็ขรุขระ จนบั่นทอนกำลังใจ ทำให้เราไม่อยากเดินเอาเสียเลย

แต่ก็มีบางครั้ง...ที่ชีวิตไม่เปิดโอกาสให้เราเลือกอะไรได้มากมายว่าจะเดินหรือไม่เดิน จะไปหรือไม่ไป หลายต่อหลายครั้งที่เราอาจจะต้องไปในทางที่ไม่อยากไป ต้องกัดฟันเดินบนถนนบางสายด้วยน้ำตาและการเดินทางที่กล้ำกลืนอย่างนั้น จะให้อะไรกับชีวิตได้? นอกจากเราจะต้องเดินไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก ทดท้อและห่อเหี่ยวทำให้ชีวิตต้องหมดสิ้นพลังไปเสียอย่างนั้น เราต้องทำอย่างไร? แค่ก้มหน้าก้มตาเดินไปอย่างไร้จุดหมายอย่างนั้นหรือมีอะไรที่ให้คิด ให้ทำ มากกว่านั้นหรือเปล่า?

ตอบว่ามี...มีสิ่งที่เราต้องคิดให้ได้คือ เราต้องค่อยๆ เรียนรู้ๆที่จะเดิน เรียนรู้ในการใช้ชีวิตที่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรทำใจไว้ได้เลย ทำตัวให้พร้อมและกล้าที่จะเจอทุดอย่างที่จะเกิดขึ้น ถนนข้างหน้าไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ไม่มีอะไรน่ากลัวมากกว่าที่เป็นหรอกโลกมันไม่ได้แย่ขนาดนั้น ชีวิตไม่ได้โหดร้ายจนไม่ได้ทิ้งแผนที่และเข็มทิศไว้ให้เราจะเดินไปทางไหน จะทำอะไร ก็จงมั่นใจและกล้าที่จะไป

“ไม่มีถนนสายไหนที่ไม่ได้ให้บทเรียน

และไม่มีถนนสายไหนทำให้

เราตกลงไปในหุบเหวจนปีนขึ้นไม่ได้”

ให้การเรียนรู้ระหว่างทางเป็นความงดงามของการมีชีวิตอยู่และเรียนรู้ที่จะเดินทางให้มีความสุขให้ได้ แม้ในถนนที่ขรุขระและเต็มไปด้วยเศษแก้วที่บาดเท้าบ้าง แต่อย่างน้อยเราก็ได้เห็นมันจริงๆ ได้สัมผัสจริงด้วยตัวเองจริง ได้เห็นด้วยตาตัวเอง ไม่ใช่รู้เพราะว่าฟังจากคนอื่นเล่า

ต่อให้เป็นทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบแสนสวยก็เปล่าประโยชน์ ถ้าทางเส้นนั้นเราไม่เคยได้ไป...