“ความฝัน... ความหวัง... ความจริง...”

ความฝันกับความจริง...ดูเหมือนจะมีลักษณะเฉพาะที่แตกต่างกันมากจนเหมือนว่าแทบไม่มีส่วนไหนที่คลายคลึงหรือพอที่จะเกี่ยวข้องกันได้เลย แต่ถ้าดูกันจริงๆ แล้ว ความฝันกับความจริงนั้นค่อนข้างที่จะมีส่วนที่เกี่ยวพันกันอยู่พอสมควรเลย เพราะหลายครั้ง...ที่ความฝันก็เป็นตัวกำหนดชีวิตของคนว่าจะให้เป็นอย่างไร เช่นใครสักคนที่มีความฝันว่าสักวันหนึ่ง เขาต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ให้ได้ นั่นแหละที่จะเป็นตัวกำหนดว่ารูปแบบการใช้ชีวิตของเขาจะเป็นอย่างไรหรือวันคืนของเขาจะเป็นไปในทิศทางไหน คนทุกคนจึงแทบจะใช้ชีวิต โดยมีความฝันนำทาง นำชีวิตแทบจะทั้งสิ้นความฝันจึงเป็นจุดกำเนิดของความหวังทีจะนำชีวิตให้โลดแล่นอยู่ในความจริง

                แต่การที่จะทำให้ความฝันกลายเป็นจริงได้นั้นไม่ใช่เรื่องที่ทำกันได้ง่ายๆ เลยบ่อยไปที่เรารู้สึกทอท้อกับความหวังที่เริ่มจะเลือนรางจะด้วยเพราะถูกอุปสรรคต่างๆ ถาโถมเข้าใสหรืออะไรก็แล้วแต่ แต่ก็สร้างความเหนื่อยหน่ายให้กับชีวิตอย่างคาดไม่ถึงบางคนถอดใจจนล้มเลิกความฝันไปเลยโดยที่ลืมคิดไปว่าการทำอะไรทุกอย่างนั้นมักจะมีอุปสรรคเสมอ

                การที่จะทำความฝันให้เป็นความจริงได้นั้นเป็นเรื่องใหญ่ ที่ทำยากเสียด้วยนะให้ไม่มีอุปสรรคเลยนั้น ยิ่งเป็นไปได้ยากยิ่งจะดีกว่าไหม ถ้าบอกตัวเองว่าให้ฝันต่อไปแล้วเผื่อใจไว้สำหรับอุปสรรคบ้าง ถ้าเหนื่อยมากก็พักก่อน แล้วค่อยๆ มาคิดหาวิธีที่จะทำความฝันให้กลายเป็นความจริงต่อไป ไม่มีอะไรต้องรีบร้อนเพราะความฝันของคนเราไม่เท่ากันและคนทุกคนก็ต้องใช้เวลาในการทำความฝันให้กลายเป็นความจริงต่างกัน

                แม้ความฝันอาจดูจับต้องไม่ได้ แต่ก็มีพลังมากพอที่จะหล่อเลี้ยงความวังให้คงอยู่กลายเป็นความจริงที่มีพื้นฐานที่แข็งแรง ความล้มเหลวเพียงครั้งเดียวจึงดับความฝันของคนไม่ได้หรอกและความฝันก็มีความแข็งแรงมากพอ ต่อให้แตกดับสักกี่ครั้ง ก็สามารถลุกโชนขึ้นได้ใหม่

นอกเสียจากว่า...ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา

คนคนนั้นไม่เคยมีความฝัน