“วันที่กลายเป็นสะพาน”

ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องมานั่งเสียใจใหญ่โตหรือคิดแค้นให้เปลืองความรู้สึกหากวันหนึ่งเราพบว่า...ตัวเราเองได้กลายเป็นเพียงสะพานไม้เก่าๆ ที่ให้ใครบางคนข้ามไปแล้วเขาไม่เห็นค่า เพราะบางที่คนที่เราคบหาอยู่ก็อาจวางเราไว้ตรงไหนสักที่ของชีวิตเขาซึ่งอาจไม่ใช่ที่เดียวกับที่เราคิดว่าเราได้อยู่ที่ที่ซึ่งอาจไม่ใช่มิตรอย่างที่เราเข้าใจ แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้บันทอนความรู้สึกทำให้เสียใจ ใช่...เสียใจจริง! แต่จะเสียใจอย่างนั้นตลอดไปน่ะหรือถ้าไม่ลองตัดใจ แล้วมัวแต่คร่ำครวญอยู่กับความเป็นจริงที่เจ็บที่เจ็บปวด และไม่อาจรับได้แล้วชีวิตที่เหลือจากนั้นล่ะ จะเฝ้าคอยตัดพ้อโชคชะตา ตัดพ้อคนที่หักหลังและทรยศเราตลอดไปอย่างนั้นหรือจะให้คนที่หลอกใช้เรามีอิทธิพลหลอกหลอนเราอยู่อย่างนั้นน่ะหรือ

                ลองย้อยกลับไปมองข้างหลังในทุกสิ่งที่เราเคยทำให้เขาที่ช่วยเหลือเขา เราทำอย่างจริงใจหรือเปล่า เราทำเพราะหวังสิ่งตอบแทนหรือเปล่า ถ้าเราทำทุกสิ่งด้วยความปรารถนาดีอย่างแท้จริงแล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจหรอก สะพานที่ทอดยาวให้ผู้คนข้ามไปมาอยู่ตลอดชีวิตก็ไม่เคยเอ่ยอ้างบุญคุณยังภูมิใจและยินดีที่จะซ่อนตัวอยู่อย่างไร้เกียรติและไม่มีใครถามถึงอยู่เช่นนั้น

บางครั้ง...ความภาคภูมิใจของคน

ก็ไม่ได้อยู่ที่คำกล่าวขวัญถึงอย่างชื่นชมเสมอไป

แต่อาจจะอยู่ที่...การทำใจให้กว้างๆ

ซ่อนตัวอยู่ห่างๆ แอบมองอยู่ไกลๆ

พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่ริมฝีปากของเราเอง

ในวันนี้ฉลองความสำเร็จ

และเราได้กระซิบบอกกับตัวเองว่า....

ความสำเร็จที่ใครๆ กำลังฉลองกันนั้นเกิดขึ้นได้เพราะอะไร...