“บางครั้ง...ของชัยชนะ”

การได้มีเวลาคิดถึงสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่พบเจอและเรื่องราวต่างๆ ที่ประกอบกันขึ้นมาเป็นความสำเร็จจะทำให้ความสำเร็จสมบูรณ์ขึ้น ในเวลาที่เรากำลังปีนภูเขาจิตเราของเรามุ่งไปที่ยอดเขาขณะที่เราก้มหน้าก้มตามุมานะอยู่นั้นเราอาจจะหลงลืมไปว่า ระหว่างทางนั้นมีความงามของดอกหญ้าให้ชื่นชมอยู่มากมาย ดาษดื่ม ตามทางเท้า ตามกอหญ้าหรือแม้แต่ตามซอกหินมีแมลงเล็กๆ ไต่อยู่ตามพื้นดินหรือผีเสื้อภูเขาที่บินว่อนอยู่ที่เกสรดอกไม้ป่า ด้วยความรีบร้อนและมุ่งมั่นที่จะไปให้ถึงยอดภูเราอาจจะไม่เคยเลยสักครั้งที่จะหันไปดู แต่เมื่อเท้าของเรามาถึงยอดภูแล้วนั่นแหละ เราถึงจะได้มีเวลามองดูทุกสิ่งทุกอย่างจริงๆ ความงามบนยอดภู จึงไม่ได้หมายถึงเพียงแค่ภาพที่เราทอดสายตามองจากหน้าผาสูงลงสู่เบื้องล่าง แต่จะประกอบขึ้นจากความหายเหนื่อยจากการเดินทางอย่างยากลำบากและการคิดถึงสิ่งที่พบเจอระหว่างทางภาพดอกหญ้า ดอกไม้ ผีเสื้อเหล่านั้น จะค่อยๆ แจ่มชัดขึ้นทีละนิดให้เราได้มองเห็นภาพความเหนื่อยล้าและอ่อนแรงของเวลาที่ผ่านมาและให้เราได้ยิ้มชื่นใจ...กับความรู้สึกโล่งๆ ที่ไม่มีอะไรต้องกังวลในชีวิตที่มุ่งมั่นปีนป่ายไขว่คว้าหาความฝัน...พยายามไปสู่จุดหมายอาจมีบ้างที่เราไม่เคยใส่ใจกับสิ่งรอบข้างเลยใครที่หยิบจับ ช่วยเหลือ ใครที่หยิบยื่น แบ่งปัน ใครที่ยื่นแก้วน้ำ ใครที่ยื่นผ้าเช็ดน้ำตา วันที่เราขาดแคลน ใครที่เติมเต็มให้ วันที่เหนื่อยกับปัญหา วันที่ท้อกับผู้คน มีใครอยู่ตรงนั้นบ้าง มีอะไรที่ทำให้เราผ่านมันได้

                เมื่อถึงวันที่ฝันเป็นจริงหรือสิ่งที่หวังไว้สำเร็จเรื่องราวเหล่านั้นจะกลายเป็นรายละเอียดปลีกย่อยไว้ให้นึกถึงจะประกอบกันขึ้นมาเป็นภาพแห่งความสำเร็จที่สมบูรณ์และงดงาม ในการทำอะไรบางอย่างเมื่อไรรับชัยชนะที่ยิ่งใหญ่จะทำให้เราสุขใจได้อย่างสมบูรณ์มากยิ่งขึ้นก็ต่อเมื่อเราได้คิดถึงสิ่งต่างๆ ที่เราทำมาอย่างเหนื่อยยากและสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ประกอบกันขึ้นมาจนประสบความสำเร็จ

                บางคนอาจเข้าใจผิดว่าแค่ถึงเส้นชัยแล้วก็จบกันประสบความสำเร็จมีความสุขกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่แน่...บางที่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าอาจจะไม่ได้สำคัญไปกว่าสิ่งที่ผ่านมา ความสุขของคนเราอาจจะไม่ได้อยู่ที่ชัยชนะแต่อาจอยู่ที่...เราได้ชัยชนะนั้นมาอย่างไร